Voor altijd hier bij nummer 3
Carmen van Mulier
Voor Altijd Hier
1We zien een schim van een vrouw achter het gordijn van haar bedstee. Elaine zit op bed en schrijft in haar dagboek. Ze schrijft met een veer van een pauw, mompelt zachtjes hardop. Ze stopt abrupt met schrijven. Kijkt geschrokken achter het gordijn. Ziet het publiek.
Carmen van Mulier (1994) is een in Rotterdam gevestigde acteur, zanger en regisseur. Zij studeerde in 2017 af aan de Academie voor Theater en Dans in Amsterdam en heeft sindsdien een uitgesproken eigen artistieke koers ontwikkeld die theater, film en muziek met elkaar verbindt.
Carmen staat bekend om haar betoverende mix van surrealisme, absurdisme en symboliek.
Ze vertolkte de hoofdrol in Die unendliche Geschichte in het gerenommeerde Schauspielhaus Bochum en richtte samen met twee actrices en een componist het theatercollectief UMA op bij Orkater. Op het scherm was ze te zien in de bekroonde film De Veroordeling en in populaire series als Oogappels, Flikken Rotterdam en This Is Gonna Be Great. Ook als schrijver en regisseur liet zij van zich horen, onder meer met de videoclip Computa voor Jo Goes Hunting.
Onder de naam Nemrac verkent Carmen haar muzikale kant, waarin ze intuïtieve pianomelodieën combineert met beats, samples en synths tot een genre-overstijgend geluid. Haar debuut-EP Welcome to Nemrac, uitgebracht in 2024, werd lovend ontvangen.
“Hey, voel je dat? We zijn nu dicht bij de grote theaterzaal. Duizenden voorstellingen stonden daar op de planken. Maar wisten jullie dat er ook iets onder het podium gebeurde? Er was ooit iemand die onder het toneel woonde?! De kastelein. Ooit van een kastelein gehoord? Dat = een soort beheerder van het gebouw. Stel je voor … Elke avond voor het slapen nog even naar een voorstelling kijken… Klinkt geweldig toch? Of is dat vergelijkbaar met elke avond nog even scrollen op je telefoon? Steek je hand op, wie zou z’n telefoon een avondje per week inruilen voor het theater? De Kastelein had in ieder geval geen telefoon, maar dat was niet erg. Ze hield zo van deze plek dat ze niets anders nodig had. Jullie moeten maar even kijken of jullie haar kunnen storen…”
